ÇOCUKLAR DİLENİYOR, ANNE-BABA YİYOR!

Gözlem haber-Şafak Negüzel

      Karadeniz Ereğli’de çocuk dilencilerin sayısı artıyor. Ebeveynleri tarafından dilendirilen çocukların iç yakan görüntüleri sosyal yara haline geliyor. Şehrin farklı yerlerinde çocuklar ‘el açıyor’, anne-babaları da ‘mesai(!) bitiminde’ hasılatı topluyor.

Bu durum bir süredir artarak devam ediyor. Olacak iş değil aslında ama maalesef… Anne ya da babasının zoruyla; hele ki 10 yaşında var yok çocuğun soğukta, terlikle, ince hırka, çoğu da montsuz, altına koyduğu kartonla merdivende oturarak para istemesi… Bazısı da demez mi ‘abi karnım aç, şuradan bir şey alsana’. Ben üzülürken babası buna üzülmez mi?
Daha çok PTT önünde, buradaki taksi durağının yanındalar. Öğretmenevinin merdivenlerindeler. Unpazarı girişi, çarşının içi, Meydanbaşı yokuşu, sahildeler. En son şu oldu: Cuma günü akşama doğru 4’tü. Öğretmenevinin önünde 3 çocuk merdivenlere oturmuşlardı. İkisi bozuk paraları diğeri kağıt paraları sayıyordu. Bir kadın ve bir erkek, seyyar balıkçıların az ötesinde onları izliyordu. Dikkatimi çekti, sonuna kadar takip ettim. Üşüdükleri her hallerinden belli yaşları 5 ile 10 arasında olduğunu tahmin ettiğim çocuklar, para sayma işi bitince ayağa kalktılar. Sonra yanlarına o kadın ve o erkek geldi. Çocuklar onlara bir şeyler verdi. Galiba(!) hasılattı, net görmedim. Aslında bu yazıyı yazmama sebep olacak şey o anda yaşandı. O adam o kadar mutluydu ki! Uzun süre güldü. Mütemadiyen güldü. Sinir bozucu şekilde güldü. Hasılattan memnun olsa gerek gülüyordu. Göz göze geldik. Ne kadar gergin olduğumu anlamış olsa gerek gülmeyi kesti.
Bu haberi okursa belki şunu diyebilir: “Çocuk benim değil mi kardeşim, sana ne?”
Hayır efendi; çocuklar hepimizin. Sen umutlarımız, geleceğimiz çocukları sırf kendi çocuğun diye akşama kadar aç bırakıp soğukta el açtıramazsın. Oyun oynayacaklar. Karınları tok olacak. Ders çalışacaklar. Para kazanması gereken babası tarafından henüz 5 yaşında sömürülmeyecekler.